Speerpunt 1: Een betrouwbare overheid
Drie artikelen [ 1 ] [ 2 ] [ 3 ] in Tubantia op één dag. Een kwestie rond mogelijk etnisch profileren. Een slepend conflict rond de Zorgvilla bij de Haven. Een planschadezaak die de gemeente uiteindelijk €68.000 kost.
Op het eerste gezicht drie totaal verschillende dossiers.
In werkelijkheid laten ze hetzelfde probleem zien: een overheid die moeite heeft om transparant te zijn over keuzes, verantwoordelijkheid te nemen voor gevolgen en inwoners tijdig duidelijkheid te geven.
Niet voor niets is ons eerste speerpunt:
Een betrouwbare overheid (duidelijke afspraken, transparantie en uitvoerbare financiële plannen).
Voor ons zijn coalitiebesprekingen of een plek in het college daarbij niet leidend. Als iets belangrijk is, moet je er direct mee aan de slag. Dat hebben we gedaan. En gezien de weerstand die we op verschillende dossiers tegenkomen, is dat blijkbaar ook nodig.
Discriminatie en etnisch profileren
Tijdens de vorige raadsperiode hebben wij ons al intensief beziggehouden met signalen rondom zorgfraude en de wijze waarop controles werden uitgevoerd.
Zo dienden wij tijdens de Zomernota 2019 een motie in om meer inzicht te krijgen in de aanpak van zorgfraude. Die motie werd verworpen. Later volgden artikel 35-vragen over dezelfde problematiek.
Wanneer je de antwoorden uit die periode vandaag opnieuw leest, mag je je afvragen of destijds wel het volledige beeld op tafel lag.
Na onze terugkeer in de raad als Belang van Enschede zijn wij hierover opnieuw in gesprek gegaan met Brian Mahdo. Mede naar aanleiding van de behandeling van het rapport Menselijke Maat en de inspraak van onder anderen Gabriel Malki en Gertjan Ardesch.
Die gesprekken en aanvullende verificatie van informatie hebben inmiddels geleid tot nieuwe artikel 35-vragen. Wat betreft de ontwikkelingen aangaande Gertjan Ardesch, daar zijn we druk mee bezig. Want de nu ontstane situatie is onacceptabel. Zie ook deze column waarin we aangegeven nu eerst het minnelijk (civiel rechtelijke) traject af te wachten.
Aangaande het vermeende discriminatie en etnisch profileren. Het college heeft aangegeven meer tijd nodig te hebben voor beantwoording. Daarmee hebben wij ingestemd, omdat zorgvuldigheid hier belangrijker is dan snelheid.
Want één ding staat voor ons vast: discriminatie bestaat. Kijk alleen al naar de woningmarkt. Maar ik weiger te geloven (en te accepteren) dat wij in een gemeente leven waar discriminatie en etnisch profileren de norm zijn.
Fraude moet worden aangepakt. Misbruik van gemeenschapsgeld moet worden aangepakt. Maar nooit uitsluitend op basis van afkomst. En als bepaalde kenmerken toch onderdeel zijn van een analyse, wees daar dan eerlijk en transparant over.
De Zorgvilla bij de Haven
Ook het dossier rond de Zorgvilla bij de Haven is niet nieuw. Al op 13 mei 2020 stelden wij hierover artikel 35-vragen.
Wat opvalt is dat de gemeente destijds aangaf dat procedures niet draaien om winnen of verliezen. Tegelijkertijd wordt inmiddels al bijna acht jaar geprocedeerd. Na een uitspraak van de rechtbank in Zwolle werd zelfs hoger beroep ingesteld in Den Haag.
Dan mag de vraag worden gesteld: waar gaat het dan wél om?
Want ondertussen zijn er bewoners die er wonen, zijn er afspraken gemaakt en kampt Enschede met tekorten aan beschermd en begeleid wonen.
Bovendien gaat het hier om een uniek havengebied waar ruimte bestaat voor zware milieu categorieën. Juist daarom is het belangrijk dat er duidelijkheid komt over de toekomst van het gebied en de positie van bestaande bewoners.
Omdat gesprekken met de wethouder geen resultaat opleverden, hebben wij inmiddels nieuwe vragen voorbereid om inzicht te krijgen in de gemaakte afwegingen en de gevolgen van het huidige beleid.
Planschade van € 68.000
Het derde voorbeeld betreft een planschadezaak. Planschade ontstaat wanneer de overheid een ruimtelijk plan wijzigt waardoor een woning, bedrijf of perceel minder waard wordt of minder goed bruikbaar wordt.
Uit het bericht blijkt dat de gemeente twee adviezen ontving en koos voor het goedkoopste advies: geen vergoeding. De betrokken inwoner besloot daarop naar de rechter te stappen.
Het resultaat? Een schadevergoeding van € 68.000.
Dat roept een logische vraag op: hoeveel gemeenschapsgeld had kunnen worden bespaard als eerder een redelijke afweging was gemaakt?
Geen incidenten maar een patroon
Deze drie dossiers zijn inhoudelijk totaal verschillend. Het ene gaat over mogelijke discriminatie, het andere over ruimtelijke ordening en het derde over planschade. Maar de onderliggende bestuurscultuur vertoont dezelfde kenmerken.
Te weinig transparantie, weinig erkenning van gevolgen, vooral vasthouden aan eenmaal ingenomen standpunten.
Een betrouwbare overheid betekent niet dat iedereen zijn zin krijgt. Een betrouwbare overheid betekent dat inwoners begrijpen waarom een besluit wordt genomen. Dat afspraken helder zijn. Dat fouten worden erkend. En dat bestuurders verantwoordelijkheid nemen voor de gevolgen van hun keuzes.
Aan het einde van de vorige raadsperiode werd geconcludeerd dat lessen waren geleerd. Dat is mooi. Maar lessen zijn pas geleerd wanneer ze zichtbaar worden in gedrag.
Voorlopig zien wij daarvan nog te weinig terug. En zolang die cultuurverandering uitblijft, blijft ook de menselijke maat vooral een ambitie op papier.
Geef een reactie