Intieme terreur, ideologie en de vragen die je móét stellen
Vanavond (02-03-2026) wordt in onze gemeenteraad een presentatie georganiseerd rond het boek “Met liefde heeft het niets te maken” van familierechtadvocaat Ingrid Vledder.
Initiatiefnemer: Narda Teke-Bozkurt namens nu nog PvdA. Maar na het opheffen van deze PvdA ook als lijstrekker van GroenLinks-PvdA.
En laat ik helder zijn. Huiselijk geweld is geen links of rechts thema. Slachtoffers verdienen bescherming. Intieme terreur bestaat. Dat staat niet ter discussie.
Wat wél ter discussie staat, is het frame waarmee het probleem wordt gepresenteerd — en wat dat betekent voor beleid in (ook) Enschede.
Wanneer één lens beleid wordt
Het boek beschrijft intieme terreur primair als een structureel machtsprobleem van mannen tegenover vrouwen. Dat perspectief is bekend binnen delen van de academische wereld. Maar het is niet het enige verklaringsmodel.
Nederlandse criminaliteitscijfers laten zien dat er bij bepaalde delicten sprake is van oververtegenwoordiging binnen specifieke groepen.
Oververtegenwoordiging betekent niet dat een meerderheid binnen een groep crimineel is. Wél bestaan er statistische verschillen die beleidsmatig relevant zijn.
Wie die verschillen structureel buiten beeld houdt, creëert een versimpeld narratief. En wie geweld uitsluitend als “mannenprobleem” presenteert, reduceert een complex maatschappelijk vraagstuk tot ideologie.
De culturele component die niet mag bestaan
In Nederland kennen we binnen een relatie (of het nu man-vrouw, vrouw-vrouw of man-man is) meerdere geweldsdynamieken:
- relationele controle binnen echtscheidingen
- psychisch geweld over en weer
- eergerelateerd geweld
- huwelijksdwang
- sterke familie- en groepsdruk
Dat zijn geen identieke fenomenen.
Binnen onze christelijk-humanistische traditie kennen wij historisch geen systeem van eerwraak als sociaal gelegitimeerde norm. Dat betekent niet dat er geen geweld voorkomt. Maar het type geweld en de sociale inbedding verschillen.
Als beleid die verschillen niet durft te benoemen uit angst voor stigmatisering, dan maken we geen beleid op basis van realiteit — maar op basis van comfort.
Het algoritme in het hoofd
Recent schreef ik over het “algoritme in de hersenen” — over hoe wij allemaal geneigd zijn patronen te zien en aannames te doen; het Baader-Meinhoff fenomeen
Maar die spiegel geldt (zeker) ook voor politiek.
Ook ideologie kan een algoritme zijn.
Ook een genderframe kan een filter worden.
De vraag is dus: durven we het volledige plaatje te zien? Of selecteren we alleen dat deel van de werkelijkheid dat past binnen ons wereldbeeld?
De vragen die de raad moet stellen
Als deze presentatie puur kennisdeling is, prima. Maar dan horen daar kritische vragen bij:
- Wordt huiselijk geweld hier strikt genderneutraal benaderd?
- Worden culturele factoren expliciet meegenomen?
- Hoe voorkomen we tunnelvisie in jeugdzorg en familierecht?
- Hoe beschermen we álle slachtoffers — ongeacht achtergrond?
- Hoe voorkomen we dat vaders in conflictscheidingen bij voorbaat in een verdacht frame terechtkomen?
Dat zijn geen rechtse of linkse vragen.
Dat zijn bestuurlijke vragen.
Geen polarisatie, wel realisme
Campagnetijd
In campagnetijd mogen verschillen zichtbaar zijn. Dat is gezond.
Maar uiteindelijk dienen wij allemaal hetzelfde: het Belang van Enschede.
Dat vraagt om eerlijkheid, volledige analyse en het benoemen van álle factoren — ook als die politiek ongemakkelijk zijn. Want wie één oorzaak absolutiseert, mist de andere.
En wie delen van de werkelijkheid onbenoemd laat, laat ook slachtoffers onvolledig beschermd achter. Dat zou geen enkele gemeenteraad moeten toestaan.
Geef een reactie