Wees eerlijk over de grens die is bereikt
Het artikel over het tekort aan opvangplekken laat vooral één ding zien: Nederland is het zicht kwijt op de werkelijkheid.
Gemeenten worden telkens opnieuw gevraagd om bij te springen. Sporthallen, hotels en noodlocaties volgen elkaar op. Gemeenteraden voelen zich overvallen, inwoners haken af en het draagvlak brokkelt verder af.
En toch blijft de discussie hangen in één reflex: spreiden.
Volgens hoogleraar Heinrich Winter ligt de oplossing in het beter naleven van de spreidingswet. Maar dat is geen oplossing, dat is het verdelen van een probleem dat te groot is geworden.
Kies voor realisme
Zolang de instroom van asielzoekers niet substantieel wordt teruggebracht, blijft elk opvangmodel vastlopen. Dat is geen politieke mening, dat is een simpele optelsom.
Nederland is geen onbeperkt opvangland. Wie dat wel blijft suggereren, verkoopt schijnzekerheid.
Kies daarom voor een harde maar eerlijke lijn:
– maximale inzet op beperking van instroom
– heronderhandeling van internationale afspraken en dat begint met opzeggen vluchtelingen verdrag uit 1951
– strikt handhaving van de Dublin-afspraken
– nationale regie boven Europese vrijblijvendheid
Niet omdat het makkelijk is, maar omdat doorgaan op de huidige weg aantoonbaar niet werkt.
Durf structureel te denken
Als Den Haag er toch voor kiest om de instroom op peil te houden, wees dan ook eerlijk over de gevolgen. Gemeenten moeten een lijn trekken en stoppen met het ad hoc plaatsen van mensen in woonwijken en tijdelijke noodlocaties. Kies voor een structurele aanpak.
Bouw versneld nieuwe woonkernen, bijvoorbeeld in de polder. Grootschalig, planmatig en buiten bestaande wijken. Noem het desnoods een asielcity.
Daar kunnen procedures efficiënt worden afgehandeld, voorzieningen centraal worden georganiseerd en blijft de druk op gemeenten beheersbaar.
Maar laten we daar helder over zijn:
zonder beperking van de instroom is ook dit slechts een noodgreep.
Herstel van vertrouwen begint met eerlijkheid
Wat inwoners frustreert, is niet alleen de opvang zelf, het is het gevoel dat de overheid geen grip meer heeft.
Steeds opnieuw dezelfde gemeenten omdat het bestuur en de gemeenteraad meebeweegt, steeds opnieuw tijdelijke oplossingen, en steeds opnieuw het vermijden van de kernvraag.
Hoeveel kan Nederland aan?
Wij geven daar wél een antwoord op: er zit een grens aan wat ons land kan dragen. En politiek die deze grens niet durft te benoemen, verliest het vertrouwen van haar eigen bevolking.
Geef een reactie