Uitzichtloze situatie
Nee, brandstichting bij een gebouw waar mensen in zitten is niet acceptabel. Zeker niet wanneer het doel is het gebouw daadwerkelijk in brand te steken en vervolgens de brandweer te beletten haar werk te doen. Maar is dit niet exact het handelen van mensen die zichzelf in een uitzichtloze situatie bevinden? En is het uiteindelijk niet het resultaat van wat de overheid op vrijwel alle fronten zelf heeft veroorzaakt?
Telkens hetzelfde ritueel
Natuurlijk zijn er verschillen. Vooral in impact en in de aandacht die iets krijgt. Maar telkens wanneer er iets misgaat en inwoners zich verzetten, zien we hetzelfde ritueel.
Het systeem sluit zich.
In plaats van correctie volgt verdediging. Er wordt een bestuurlijke beschermingslaag opgetuigd waar inwoners nauwelijks meer doorheen komen. Kritiek wordt niet gebruikt om beleid bij te sturen, maar om het eigen handelen af te schermen.
En ondertussen gaan bestuurders gewoon verder op de reeds ingeslagen weg. Zij voeren uit wat grote delen van de bevolking helemaal niet willen.
En dan hebben we een minister-president die tijdens zijn zoveelste tienertoer-trip in het ziekenhuis belandt en spreekt over relschoppers die mensen angst aanjagen.
Voor de foto staat hij uiteraard wel tussen roomblanke hulpverleners, in een land waar donkere mensen de meerderheid vormen.
Op Bonaire woedt ondertussen wel de levendige discussie over het beschermen van het culturele erfgoed. De jeugd zou meer moeten leren over de eigen geschiedenis en cultuur, terwijl die cultuur tegelijkertijd dynamisch genoeg moet blijven om nieuwe invloeden op te nemen.
Blijkbaar begrijpt men daar beter dan hier dat identiteit, cultuur en verbondenheid ertoe doen.
Een bestuurlijke kaste
Het is “galgen” over onze rug.
Wij betalen miljarden, terwijl Nederlanders zelf steeds verder achtergesteld raken. Er wordt afgebroken wat onze ouders en voorouders hebben opgebouwd.
Geld dat bedoeld was voor de zorg, voor energie-infrastructuur, betaalbare woningen en sociale voorzieningen verdwijnt richting ideologische prestigeprojecten en de bevrediging van de eigen belangen van deze politieke kaste.
Warmtepompen — subsidie.
Elektrische auto’s — subsidie.
Zonnepanelen — subsidie.
Massa-immigratie — faciliteren.
AZC’s als tussenstation voor statushouders die voorrang krijgen op sociale huurwoningen, terwijl onze eigen bevolking nauwelijks nog een betaalbare woning kan vinden.
Deze kaste heeft haar eigen normen verheven tot absolute waarheid en een complete vinkjescultuur opgebouwd om het eigen handelen moreel te rechtvaardigen.
We hebben te maken met een bestuurlijke elite en haar voornamelijk links-progressieve lakeien, die iedere fundamentele discussie proberen te muilkorven.
Een elitaire schijnwereld
De huidige bestuurlijke elites hebben voor zichzelf een schijnwereld gecreëerd. Een wereld waarin hun waarheid voortdurend wordt bevestigd door universiteiten, NGO’s, adviesraden, media en overheidsinstituties.
In die schijnwereld hebben zij zichzelf overtuigd van de schadelijkheid van fossiele brandstoffen, van te veel stikstof, van contant geld, van vleesconsumptie, van mobiliteit, van het blijven denken in twee geslachten, van te veel vrijheid van meningsuiting op internet en zelfs van het controleren van landsgrenzen.
Iedere afwijkende mening wordt weggezet als achterlijk, gevaarlijk of extremistisch.
Vluchtelingen als brandstof
‘Vluchtelingen’ zijn voor ook dit kabinet de brandstof geworden om nog meer chaos, verdeeldheid en afhankelijkheid te creëren.
Ja, het is verschrikkelijk wat er in grote delen van de wereld gebeurt. Maar kijk alleen al naar het woningtekort. Huren is voor velen onbetaalbaar geworden en een koopwoning is voor een groeiende groep Nederlanders volledig buiten bereik geraakt.
Hoe moeten wij dan nog al deze mensen opvangen?
Als je zelf niet kunt zwemmen, moet je geen drenkeling proberen te redden.
Volgens Asscher kwamen destijds uit Aleppo vooral apothekers. Uit Afghanistan tolken. Verder nog wat leerkrachten uit Botswana, neurologen uit Niger, tandartsen uit Tanzania, IC-verpleegkundigen uit Zambia, IT-kenniswerkers uit Somalië en nu uit Griekenland de Gazanen, en dan zouden ineens al onze tekorten opgelost zijn.
Steeds meer mensen zien inmiddels hetzelfde patroon: links-progressieve stromingen beloven maakbaarheid, maar leveren verdeeldheid, conflict en afhankelijkheid op.
Verkiezingen of…
Geweld, intimidatie en discriminatie horen wat mij betreft niet thuis in ons land, en zeker niet in mijn stad: Enschede. Daarover mag geen enkele twijfel bestaan.
Ik kan dus prima aansluiten in de links-progressieve rij om geweld publiekelijk af te keuren. Alleen blijft men daar hardnekkig weigeren om eerlijk te kijken naar de oorzaken van de groeiende maatschappelijke woede.
Mijn hoop is dat we snel weer naar de stembus kunnen, zodat Nederlanders zich duidelijker dan ooit kunnen uitspreken tegen het huidige beleid.
Want als mensen het gevoel krijgen dat democratische verandering niet meer mogelijk is, dan vrees ik het ergste.
Geef een reactie