Onze huizen, hun prioriteit
De Telegraaf kopte het weer eens rauw, maar raak: “Families van 14 mensen in onze huizen.”
En nee, dit is geen incident. Dit is beleid.
De grenzen blijven open.
De dwangwet blijft bestaan.
Het voorkeursrecht voor statushouders blijft heilig.
En ondertussen zijn het allang niet meer alleen statushouders. Ook Oekraïners worden massaal gehuisvest in woningen waar onze eigen jongeren wél willen, maar niet mógen wonen.
Waarom?
Niet uit compassie.
Niet uit noodzaak.
Maar omdat het geld oplevert.
Voor elke Oekraïner die een gemeente opvangt, ontvangt zij 44 euro per dag per bed.
Een stel? 88 euro per dag.
Per maand? € 2.640.-.
Welkom in de opvang-industrie.
En wat doet de gemeente Enschede?
– Een studentencomplex van Stichting Jongeren Huisvesting Twente wordt niet afgebroken, maar gereserveerd voor Oekraïners.
– Koopappartementen aan de hoek Deurningerstraat / Hengelosestraat? De gemeente vestigt er voorkeursrecht op. Niet om starters of eigen spoedzoekers te helpen, maar om ze zelf op te kopen.
– En wie denkt dat dit tijdelijk is, kan alvast wennen aan de volgende stap: leegstaande woningen in wijken als Pathmos. Ook die zullen “tijdelijk” worden ingezet. Tijdelijk, zoals alles tijdelijk is in dit land.
Laat ik de rekensom even afmaken.
Onderzoek laat zien dat de huurprijs in het studentencomplex rond de € 500,- lag.
De appartementen hebben een gemiddelde waarde van € 300.000.
Een belegger zou daar grofweg € 1.250,- huur voor vragen.
De maximale sociale huur? € 932,-.
Wat betekent dit?
– Vergoeding Rijksoverheid: € 2.640. Huur van een woning in studentencomplex: € 500,-. Winst: €2.140,- per maand
– Vergoeding Rijksoverheid: € 2.640.
Huur van een door de gemeente gekocht appartement: €1.250,-. Winst: € 1.390,- per maand
– Vergoeding Rijksoverheid: € 2.640.
Huur van een sociale huurwoning die ‘tijdelijk’ leegstaat: € 932,-. Winst: € 1.708,- per maand
En voor de duidelijkheid, dit is:
– per woning.
– per maand.
Geschatte bedragen, ja. Maar de conclusie is glashelder.
Dit systeem is niet gebouwd om mensen te helpen.
Het is gebouwd om te verdienen aan schaarste.
En wie betaalt de prijs?
Onze jongeren.
Onze starters.
Terwijl onze gezinnen al jaren wachten, sparen en hopen, worden zij telkens opnieuw gepasseerd.
Zij krijgen te horen dat ze “geduld moeten hebben”. Dat er “geen woningen zijn”.
Dat solidariteit betekent dat zij opzij moeten stappen.
Echter, solidariteit die altijd één kant op valt, heet eigenlijk geen solidariteit meer. Dat heet achterstelling.
Wij betalen meer belasting.
Wij leveren in.
En wij financieren ondertussen een beleid, terwijl we tegelijkertijd onze eigen toekomst structureel naar achteren schuiven.
Dit is geen woningcrisis. Dit is een politieke keuze.
En elke bestuurder die zegt “we kunnen niet anders”, liegt.
Ze kiezen er elke dag opnieuw voor — alleen niet voor ons.
Enschede verdient geen bestuur dat wegkijkt.
Geen bestuur dat met mensen experimenteert.
Geen bestuur dat kiest voor Brussel, Den Haag of politieke hobby’s.
Enschede verdient een bestuur dat kiest voor één belang: het Belang van Enschede.
En daarom zeg ik vandaag —
en morgen, en zolang het nodig is:
Nooit opgeven. Niets doen is geen optie.
Voor het Belang van Enschede. Hét kan wél.
Geef een reactie