Dit is geen regeerakkoord. Dit is een afrekening.
Wat hier als regeerakkoord wordt gepresenteerd, is geen opening naar de toekomst, maar een bewuste breuk met wat Nederland welvaart, stabiliteit en samenhang heeft gebracht. Dit regeerakkoord laat onze stad in de steek.

D66, VVD en CDA zetten hun handtekening onder beleid dat haaks staat op de uitslag van de verkiezingen. Niet om problemen op te lossen, maar om ze te verplaatsen — naar gemeenten, naar wijken, naar de mensen die het al het zwaarst hebben.

Wat krijgen we ervoor terug?

Miljarden voor oorlogen waar vooral buitenlandse defensie-industrieën beter van worden. Vervolgens betalen we nóg een keer: voor de opvang van vluchtelingen die door diezelfde oorlogen ontstaan. Geen keuzes, geen grenzen, geen regie.

Nog meer miljarden richting subsidie-verslaafde windmolens, ook op zee, terwijl ze onze voedselzekerheid ondermijnen en onze afhankelijkheid van dure gasimport juist vergroten. Symbolisch beleid dat goed oogt in Brussel, maar lokaal schade aanricht.

Een administratief stikstofprobleem wordt misbruikt om boeren — de ruggengraat van onze voedselonafhankelijkheid — van hun land te jagen, ter bescherming van kunstmatig gecreëerde natuur. Geen realisme, geen balans, alleen dogma’s.

Maar ondertussen!

En ondertussen: geen asielstop. De Spreidingswet blijft overeind. Gemeenten moeten extra opvanglocaties realiseren, terwijl de woningnood explodeert. Statushouders houden voorrang, en lokale woningzoekenden — jongeren, starters, gezinnen — blijven achter in de rij staan. Dat is niet uit te leggen. Dat is niet te verdedigen.

Daar bovenop komt de sociale afbraak: langer doorwerken, een hoger eigen risico in de zorg en verdere uitholling van vangnetten zoals de WW. Burgers leveren in, terwijl de rekening blijft oplopen.

En alsof dat nog niet genoeg is, wordt die rekening twee keer gepresenteerd.
Eén keer landelijk. En daarna nóg een keer lokaal.

Gemeenten krijgen meer taken, maar geen structureel extra geld. Bezuinigingen op ouderenzorg, huishoudelijke hulp, wijkvoorzieningen, jeugdzorg en veiligheid worden simpelweg doorgeschoven. De bijstandskosten stijgen, maar het Rijk kijkt weg. Het gemeentefonds wordt niet versterkt, terwijl de druk op wijken, handhaving en sociale samenhang alleen maar toeneemt.

Dit is geen zogenaamd “ravijnjaar”, zoals bestuurders het eufemistisch noemen.
Dit is beleid dat doelbewust koers zet richting de afgrond.

Voor Belang van Enschede is één ding helder: het lokale belang moet altijd voorop staan. Onze wijken piepen en kraken al. Dan kun je niet blijven doen alsof gemeenten een bodemloze put zijn waar je elk probleem in kunt dumpen. Zonder middelen geen taken. Zonder regie geen instroom. Zonder veiligheid geen leefbaarheid.

Als het Rijk blijft weigeren verantwoordelijkheid te nemen, dan moeten gemeenten ook durven zeggen: tot hier en niet verder. Slecht landelijk beleid mag niet langer onze wijken verder verzwakken.

Dit akkoord verdient geen applaus.
Het verdient weerstand.

En die weerstand begint bij jullie.
Stem op 18 maart Belang van Enschede.
Dat is ook in jouw belang.