Algoritme in de hersenen
Ik zit inmiddels volop in de campagne. We hebben voor die campagne een duidelijke positionering gekozen. Binnen die positionering willen we juist het vertrouwen herstellen. In de plannen zit natuurlijk opgesloten het herstellen van vertrouwen. Onze stelling – meegenomen uit de praktijk als beveiliger – is dan ook: vertrouwen geven is ook vertrouwen krijgen.
Scherpte binnen de campagne
Wij zijn daarbij ook van mening dat er zeker scherpte mag zijn in de campagne. Maar deze moet altijd gebaseerd zijn op feiten.
Nu loop ik persoonlijk tegen een vreemd feit aan dat ik wil delen. Herkennen jullie het volgende: je denkt een rode auto te willen kopen, en vervolgens zie je veel meer rode auto’s. Het lijkt wel of je hersenen dan een algoritme pakken waardoor je – net als op social media – in een eigen bubbel terechtkomt.
Nu heb ik een strategie ontwikkeld om dit te voorkomen. Ik kijk absoluut wat andere partijen in Enschede doen, maar toch merk ik iets vreemds dat ik wil delen.
Campagnevideo
In Glanerbrug – een dorp in gemeente Enschede – speelt al vele jaren de kwestie rond een zwembad. Er was een zwembad, maar in 2017 heeft de toenmalige gemeenteraad besloten dat dit zwembad moest sluiten.
En ondanks verkiezingsbeloftes in 2018 en 2022 is er tot op de dag van vandaag nog steeds geen zwembad. Er is ook geen geld om een zwembad te realiseren. In Glanerbrug wordt, zoals dit artikel aangeeft, de pijn nog steeds gevoeld. Ook in de huidige campagne is het zwembad weer een onderwerp.
Wij hebben onder meer een video opgenomen waarin we de partijen benoemen die destijds voor sluiting hebben gekozen. Ik heb daarbij tevens aangegeven dat de PvdA Enschede inmiddels niet meer bestaat.
En al hebben zij toen niet voor sluiting gestemd, feitelijk bestaat deze PvdA niet meer. Wel vraag ik me af waar het algoritme wat betreft de PvdA in mijn hersenen is gaan werken.
Die PvdA bestaat niet meer
Voor de goede orde en het historisch besef: Enschede was in het verleden een echt PvdA-bolwerk. In 1986 had de partij 19 zetels in de Enschedese raad en in 2006 nog 15. Inmiddels zijn dat er 4. Of dit de reden is van het opheffen, weet ik niet.
Na het samengaan met GroenLinks heeft de partij wat mij betreft niets meer van waar ze ooit voor stond. Ik zal dat toelichten met een actueel voorbeeld.
Ooit kwam deze partij (wel) op voor vrouwen
In 2020 startte de UT-studente Myrthe van der Houwen een petitie tegen seksuele intimidatie op straat. In no-time verzamelde ze bijna 17.000 handtekeningen.
Myrthe trad vooral naar buiten als bezorgde burger en studente psychologie. De PvdA in Enschede heeft deze petitie slim geclaimd als een onderwerp van de PvdA Enschede. Ik zat destijds in de gemeenteraad en schreef erover. Ik heb deze petitie dan ook gedeeld, omdat ik simpelweg van mening ben dat je elke vorm van seksuele intimidatie, uitbuiting of misbruik – van mannen en vrouwen – moet bestrijden.
Bij het zien van beelden over ‘de piemels’, waar GroenLinks-PvdA-politici gewoon lachten toen het ging over aanranding en verkrachting van studentes, gingen mijn gedachten gelijk terug naar wat ik toen schreef. De vergelijking maakte ik met de GroenLinks-EPer Kim van Sparrentak, die hallucineerde en raaskalde over “witte baar kinderen”.
Dat er niets meer over is van de oude PvdA werd me duidelijk omdat er geen enkele reactie kwam vanuit GroenLinks-PvdA Enschede over het gedrag van hun collega’s in Amsterdam. Het geeft wat mij betreft tevens aan hoeveel gif er op veel plekken zit binnen GroenLinks-PvdA.
Want hoe serieus moet ik dan de lijsttrekker van (inmiddels) GroenLinks-PvdA nemen als ze het heeft over femicide en ‘Orange the World’? De vragen die ze erover stelde, deed ze immers formeel nog als fractievoorzitter van de PvdA Enschede.
Femicide / Orange the World
De moord op de 17-jarige Lisa (in 2025) leidde in Nederland tot een sterke vergroting van de lokale aandacht en spontane acties. Na haar dood werden gebouwen oranje uitgelicht als protest tegen femicide (vrouwenmoord).
Al bestond de campagne internationaal al sinds 2008 als onderdeel van een VN-initiatief. De moord op Lisa fungeerde in Nederland als een concrete aanleiding om tijdens de Orange-the-World-periode in 2025 extra de nadruk te leggen op de urgentie van de strijd tegen seksueel geweld en femicide.
Nu is de moordenaar van Lisa ons land binnengekomen als gevolg van het open-grenzenbeleid. Een open-grenzenbeleid in combinatie met een compleet fakend asielsysteem. Het is dan ook naïef om femicide en wat Narda noemt ‘intiem terreur’ enkel als “mannenprobleem” te bestempelen.
Dat – en ik schreef het al vóór de bekentenis van de moordenaar – gebruikt een vals frame en schuift verantwoordelijkheid af.
Baader-Meinhof a.k.a. Rote Armee Fraktion (RAF)
Persoonlijk bekijk ik ook onderwerpen als deze graag vanuit een breder perspectief. Dat mijn hersenen nu even vast lijken te zitten in een algoritme ervaar ik dan ook als vervelend, en ik zal er alles aan doen om dit te doorbreken.
Zeker nadat ik las wat de naam is van dit geheel: het Baader-Meinhof-fenomeen.
Het Baader-Meinhof-fenomeen – vernoemd naar de Rote Armee Fraktion – herinnert eraan hoe snel we patronen zien zodra we ergens op focussen.
Dat lijkt ver weg, maar het laat zien dat veiligheid nooit losstaat van grensbeleid en internationale bewegingen. De vraag is niet of grenzen alles oplossen. De vraag is of we eerlijk durven kijken naar de risico’s van beleid.
Conclusie
Misschien is dat wel de echte les van het Baader-Meinhof-fenomeen: dat we allemaal moeten oppassen voor ons eigen algoritme. Ook ik.
Maar één ding weet ik zeker: veiligheid, bescherming van vrouwen en het serieus nemen van inwoners zijn geen links- of rechtsthema. Dat zijn lokale verantwoordelijkheden.
Als je femicide veroordeelt, moet je ook eerlijk durven kijken naar beleid dat risico’s vergroot. Als je zegt dat je vrouwen beschermt, moet je ook durven ingrijpen wanneer afspraken verkeerd uitpakken.
In het Belang van Enschede hoop ik daarom dat ook GroenLinks-PvdA na 18 maart bereid is om opnieuw te kijken naar de bestuursovereenkomst (kernpunt 9) met het COA rond het AZC Parkweg.
Niet uit politieke winst, maar uit bestuurlijke verantwoordelijkheid.
Want uiteindelijk wil toch niemand dat onze gemeente onveiliger wordt?
Vertrouwen geven is vertrouwen krijgen. Dat geldt ook in de politiek.
Geef een reactie